A in CAB staat voor Airway: CPR Sequence & Airway Devices uitgelegd

Het directe antwoord: A staat voor Airway

In de CAB-reeks die wordt gebruikt voor reanimatie, staat A voor Airway. De volledige reeks bestaat uit Circulatie, Luchtweg, Ademhaling – eerst borstcompressies, dan het openen van de luchtwegen en dan beademingen. Dit verving de oudere ABC-volgorde (Luchtweg, Ademhaling, Circulatie), waarbij het beheer van de luchtwegen vóór compressies ging.

De verandering is van belang omdat het verandert wat een hulpverlener als eerste doet als iemand instort. Onder CAB beginnen de compressies onmiddellijk om het bloed in beweging te brengen. Pas na 30 compressies pauzeert de hulpverlener om de luchtweg te openen en twee ademhalingen toe te dienen, volgens een verhouding van 30:2 voor één enkele hulpverlener.

Waarom CAB ABC heeft vervangen: de volgorde doet er echt toe

De American Heart Association heeft in 2010 de CPR-volgorde verschoven van ABC naar CAB, en de redenering kwam neer op timing. Onder het oude ABC-model verloren hulpverleners vaak kostbare seconden bij het openen van een luchtweg en het toedienen van beademingen voordat ze met compressies begonnen – en bij een hartstilstand is de bloedtoevoer naar de hersenen en het hart de meest urgente prioriteit. Volgens de richtlijnen van de AHA komen de meeste hartstilstanden voor bij volwassenen, waarbij borstcompressies de meest cruciale interventie zijn om te overleven. , en dat op de luchtwegen gerichte vertragingen omstanders ervan weerhielden überhaupt actie te ondernemen.

Beginnen met compressies betekent niet dat luchtwegmanagement optioneel is; het gaat gewoon naar de tweede plaats. Het uitstellen ervan met ongeveer 20 seconden, de tijd die nodig is om de eerste reeks compressies te voltooien, bleek veel minder belangrijk te zijn dan het zonder aarzelen laten circuleren van bloed.

Het openen van de luchtweg: van blotehandtechniek tot aanvullende apparaten

Zodra de compressies plaatsvinden, is het openen van de luchtweg een snelle, fysieke stap. De standaardmethode is de hoofd-kantel-kin-lift-manoeuvre: kantel het hoofd zachtjes naar achteren terwijl u de kin naar voren tilt, waardoor de tong van de achterkant van de keel wordt weggetrokken en het pad vrijkomt voor lucht. Als een dwarslaesie wordt vermoed, gebruiken reddingswerkers in plaats daarvan de kaakstootmanoeuvre, waarbij wordt voorkomen dat de nek wordt bewogen.

Deze technieken met blote handen werken voor de meeste noodsituaties, maar ze houden de luchtweg niet voor onbepaalde tijd open; een hulpverlener moet deze positie tijdens elke cyclus van compressies en ademhalingen behouden. In klinische omgevingen waar een patiënt gedurende langere tijd ondersteuning van de luchtwegen nodig heeft, een zachte, wegwerpbare nasofaryngeale luchtweg die wordt gebruikt om de openheid te behouden bij spontaan ademende patiënten neemt die taak over zonder dat voortdurend handmatig positioneren nodig is.

Wanneer eenvoudige luchtwegmanoeuvres niet genoeg zijn

Reanimatie door omstanders is afhankelijk van handmatige luchtwegtechnieken, omdat hiervoor geen apparatuur nodig is en door iedereen kan worden uitgevoerd. Maar in ziekenhuizen, ambulances en operatiekamers moet het luchtwegmanagement vaak verder gaan dan het achterover leunen van het hoofd.

• Patiënten onder algemene anesthesie hebben tijdens de procedure een beveiligde luchtweg nodig ons assortiment larynxmaskers voor de luchtwegen dat wordt gebruikt bij anesthesie en spoedeisende hulp komt binnen: een supraglottisch apparaat dat boven de stembanden zit zonder dat volledige intubatie nodig is.
• Gevallen waarbij een volledig beveiligde, geïsoleerde luchtweg vereist is (chirurgie, ernstig trauma of langdurige beademing) vereisen endotracheale tubes die worden gebruikt wanneer een definitieve, beveiligde luchtweg vereist is , rechtstreeks in de luchtpijp geplaatst.
• Patiënten met een beperkte mondopening of trismus, die een orale luchtweg niet kunnen verdragen, kunnen in plaats daarvan beter gediend zijn met een nasofaryngeale optie.

De keuze hiertussen hangt af van hoe lang de luchtweg ondersteuning nodig heeft, hoe invasief de interventie kan zijn en of de patiënt spontaan ademt of volledige ventilatiecontrole nodig heeft.

Apparaten voor luchtwegbeheer die worden gebruikt in klinische en noodgevallen

Luchtwegapparaten werken niet op zichzelf; correct gebruik omvat monitoring, niet alleen het inbrengen. Het te veel of te weinig opblazen van een luchtwegapparaat met manchet kan weefselbeschadiging of een luchtlek veroorzaken. een manchetdrukbewakingssysteem dat te weinig of te veel oppompen tijdens luchtwegmanagement helpt voorkomen is in veel faciliteiten de standaarduitrusting geworden naast larynxmaskers en endotracheale tubes.

Voor teams die specifiek de luchtwegopties voor larynxmaskers beoordelen, beïnvloeden de maatvoering en de inbrengtechniek zowel het succes van de eerste poging als het comfort van de patiënt. onze gedetailleerde gids over het inbrengen en dimensioneren van larynxmaskers behandelt de praktische beslissingen die komen nadat het apparaat zelf is gekozen.