Eerste stap bij orofaryngeaal luchtweggebruik: essentieel inbrengprotocol voor artsen

Op de brancard ligt een patiënt met een ademstilstand. Zakmaskerventilatie produceert bij elke druk een gorgelend geluid en de borstkas komt nauwelijks omhoog. Iemand geeft u een orofaryngeale luchtweg (OPA). De eerste stap bij het gebruik ervan is niet meten, en ook niet het positioneren van het hoofd. Het maakt de luchtwegen vrij: verwijdert bloed, braaksel, afscheidingen en vreemd materiaal uit de mond en keelholte voordat het apparaat wordt ingebracht. Als u die stap overslaat, kan het puin dieper in het strottenhoofd terechtkomen en een beheersbare noodsituatie veranderen in een catastrofale aspiratiegebeurtenis.

Wat een orofaryngeale luchtweg is en waarom het werkt

Een orofaryngeale luchtweg is een gebogen, stijf of halfstijf hulpmiddel dat de tong scheidt van de achterste keelholtewand. Het creëert een open kanaal waardoor lucht naar het strottenhoofd kan stromen bij een bewusteloze patiënt wiens zachte weefsel anders zou instorten en de ventilatie zou blokkeren. Het apparaat heeft drie herkenbare segmenten: een platte flens die tegen de lippen of tanden rust, een gebogen bijtblok en een distale punt die, wanneer correct geplaatst, net boven de epiglottis zit.

OPA's worden aangegeven in de volgende scenario's:

• Bewusteloze patiënten die beademd worden met een zakmasker
• Apneupatiënten worden voorbereid op endotracheale intubatie
• Postictale patiënten met een verminderde kokhalsreflex
• Niet-reagerende patiënten die beademingsondersteuning nodig hebben terwijl de glottis open is

Het leidende woord is ‘onbewust’. Een patiënt die voldoende reageert om weerstand te bieden aan het apparaat zal kokhalzen, en kokhalzen leidt tot braken en aspiratie. Die beoordeling hoort bij de pre-procedurecontrole voordat de OPA überhaupt wordt opgehaald.

Waarom luchtwegvrijheid moet voorafgaan aan het inbrengen

De eerste fysieke actie bij OPA-gebruik is het verifiëren dat de mondholte en keelholte vrij zijn van materiaal dat kan worden verplaatst. Bloed, braaksel, speeksel, losse tanden en kunstgebitten zijn de meest voorkomende gevaren. Iedereen gedraagt zich anders wanneer de OPA vooruitgang boekt:

• Braaksel en bloed vervoeren maagzuur en bacteriën die bronchospasme en chemische longontsteking veroorzaken zodra ze de luchtpijp bereiken.
• Losse tanden en kunstgebitten worden onmiddellijk een luchtwegobstructie door een vreemd lichaam als ze door de punt van het apparaat naar achteren worden geduwd.
• Dikke afscheidingen bedekken het binnenste kanaal van de OPA en verminderen het ventilatievolume dat aan de longen wordt afgegeven.

De juiste techniek is om onder direct zicht de mond en keelholte af te zuigen met behulp van een stijve tonsillaire zuigtip, en vervolgens de keelholte te inspecteren voordat de OPA wordt geplaatst. In veldsituaties zonder zuiging rolt u de patiënt naar de laterale positie, maakt u de mond schoon met een gehandschoende vinger en laat u de zwaartekracht wegvloeien wat direct zicht niet kan onthullen. Pas als het veld vrij is, wordt het inbrengen veilig.

Maatvoering versus opruiming: de twee antwoorden begrijpen

Schriftelijke examens formuleren de vraag vaak als "de eerste stap bij het gebruik van een orofaryngeale luchtweg is het meten van de juiste maat." Andere bronnen antwoorden: "Verwijder elke obstructie uit de mond en keelholte." Deze antwoorden zijn niet tegenstrijdig. Maatvoering hoort bij de voorbereiding; de speling hoort bij het moment van inbrengen. In de klinische workflow zijn beide verplicht, maar ze bezetten verschillende punten in de reeks:

1. Selecteer de juiste maat voordat u de patiënt aanraakt.
2. Maak vlak voor het inbrengen de mond en keelholte schoon.

Het meten vindt eerder plaats, terwijl het opruimen de eerste stap is in de fysieke handeling van het plaatsen van het apparaat. Een arts die het onderscheid begrijpt, zal de examenvraag correct beantwoorden en, nog belangrijker, de luchtweg veilig inbrengen.

Maatreferentie voor algemene patiëntengroepen

De standaard referentiemeting loopt van de mondhoek tot de hoek van de onderkaak. Vergelijk die afstand met de beschikbare maten:

Een OPA van de juiste maat rust met de flens tegen de lippen en de distale punt net boven de epiglottis. Een te kleine maat zal de tong niet van de keelholte kunnen tillen. Een te grote maat zal de epiglottis samendrukken en kan de obstructie verergeren.

Stapsgewijze inbrenging na het vrijmaken van de luchtwegen

Als de luchtweg is vrijgemaakt en de grootte is bevestigd, gaat de reeks verder:

1. Positioneer de patiënt. Zonder vermoedelijk letsel aan de cervicale wervelkolom plaatst u het hoofd in de snuivende positie door de onderste cervicale wervelkolom te buigen en het atlanto-occipitale gewricht te strekken. Als ruggengraatletsel mogelijk is, behoud dan de neutrale cervicale positie en gebruik een kinlift en kaakstoot.
2. Open de mond met behulp van de gekruiste vingerstechniek: plaats de duim op de ondertanden, de wijsvinger op de boventanden en haal de kaken uit elkaar.
3. Bij volwassenen brengt u de OPA in met de gebogen punt naar het harde gehemelte gericht. Beweeg het apparaat voorzichtig op tot u weerstand voelt aan de achterkant van de tong en draai het apparaat vervolgens 180 graden zodat de punt achter de tong in de keelholte glijdt.
4. Gebruik bij kinderen en zuigelingen een tongspatel om de tong naar beneden te drukken en de OPA direct op te voeren, zonder rotatie. Als u het apparaat bij een kind draait, bestaat er gevaar voor letsel aan het zachte gehemelte.
5. Ga verder totdat de flens vlak op de lippen of tanden ligt. Forceer het apparaat nooit voorbij weerstand.
6. Controleer het resultaat: let op het omhoog komen van de borstkas, luister naar ademgeluiden over beide longen en bevestig de afwezigheid van maaggerommel tijdens de beademing met een zakmasker.

Contra-indicaties en fouten die schade veroorzaken

De belangrijkste contra-indicatie voor het gebruik van OPA is een intacte kokhalsreflex. Een responsieve patiënt zal tijdens de plaatsing kokhalzen, braken en kan laryngospasme veroorzaken. Andere contra-indicaties die u moet weten zijn:

• Actieve obstructie door vreemd lichaam, waarbij het voorwerp moet worden verwijderd in plaats van het weefsel eromheen moet worden verplaatst
• Ernstig oraal trauma dat veilige visualisatie of inbrenging verhindert
• Losse, gebroken of geavulseerde tanden die kunnen losraken
• Trismus, het onvermogen om de mond voldoende te openen voor veilige toegang

De fouten die de meeste schade aan de patiënt veroorzaken, zijn eenvoudig op te sommen:

• Het kiezen van een te kleine OPA, die de tong naar achteren duwt in plaats van optilt
• Het kiezen van een te grote OPA, die de epiglottis comprimeert en het strottenhoofd blokkeert
• Het apparaat draaien voordat het het harde gehemelte is gepasseerd, waardoor letsel aan het gehemelte ontstaat
• Het niet opnieuw verifiëren van de plaatsing nadat de patiënt is verplaatst of verplaatst

OPA versus nasofaryngeale luchtweg

Wanneer de OPA gecontra-indiceerd is maar luchtwegondersteuning nog steeds nodig is, is de nasofaryngeale luchtweg (NPA) het voorkeursalternatief. Een NPA komt binnen via de neus en volgt de neuspassage naar de keelholte zonder de tong aan te raken. Om deze reden wordt het getolereerd door patiënten met een gedeeltelijke kokhalsreflex en verdient het de voorkeur wanneer de mond belemmerd is, trismus aanwezig is of oraal trauma een OPA verhindert.

De eerste stap bij het inbrengen van een NPA is ook een goedkeuringsbeslissing: selecteer een open neusgat en smeer de luchtwegen in met een in water oplosbare gel voordat u verder gaat. De NPA mag nooit worden geforceerd, omdat het neusslijmvlies brokkelig is en bloedingen het risico op aspiratie vergroten.

Nasofaryngeale luchtweg voor eenmalig gebruik voor luchtwegbeheer Deze wegwerpbare NPA helpt de luchtwegen open te houden bij spontaan ademende patiënten, vooral wanneer trismus of een beperkte mondopening het gebruik van de orofaryngeale luchtwegen verhindert. Verkrijgbaar in meerdere maten voor volwassenen, kinderen en baby's. Bekijk Product →

Een veilige OPA-routine bouwen

Luchtwegmanagement is een reeks, en de reeks beschermt de patiënt. De eerste stap bij het gebruik van een orofaryngeale luchtweg is het vrijmaken van obstructie in de mond en keelholte. De tweede is om de juiste maat te bevestigen. De derde is het positioneren van de patiënt, het opzettelijk inbrengen en verifiëren. Elke stap bestaat om een ​​reden, en geen enkele kan veilig worden overgeslagen.

Noodteams die deze volgorde trainen, zien minder aspiratiegebeurtenissen en minder mislukte luchtwegpogingen. Voor een vollediger beeld van hoe andere supraglottische apparaten worden gedimensioneerd en geplaatst, kunt u onze gids over de maatvoering en veiligheid van de larynxmaskerluchtwegen lezen. Ziekenhuizen en trainingscentra die wegwerpbare luchtweghulpmiddelen voor hun noodkarren evalueren, kunnen contact met ons opnemen voor technische documentatie en inkoopondersteuning.