Hoe een orofaryngeale luchtweg in te brengen: dimensionering, inbrengtechniek en controles

Een orofaryngeale luchtweg (OPA) faalt om een van de volgende drie redenen: de verkeerde maat, de verkeerde hoofdpositie of het verkeerde pad rond de tong. In de praktijk komt de derde oorzaak het meest voor en is deze ook het gemakkelijkst op te lossen. Een volwassen OPA die met de kromming in de verkeerde richting wordt ingebracht, veegt de tong terug in de keelholte en kan een gedeeltelijk geblokkeerde luchtweg in een volledig geblokkeerde luchtweg veranderen. Meet het apparaat tegen de kaak, strek het hoofd uit, tenzij de cervicale wervelkolom anders aangeeft, en laat de punt over de tong bewegen in plaats van eronder. Op die manier wordt de luchtweg binnen enkele seconden op zijn plaats gezet en ontstaat er een vrij kanaal tussen de tanden en de achterste keelholtewand.

Hieronder vindt u de details achter die samenvatting: hoe u kunt bevestigen dat de patiënt geen kokhalsreflex heeft, welke maat u moet kiezen, waarom de rotatietechniek geschikt is voor volwassenen, wanneer een tongmes veiliger is en wat u moet doen als de eerste poging geen lucht verplaatst.

Controleer eerst of de patiënt geen kokhalsreflex heeft

Een OPA is een bijtblok en een ademhalingskanaal, meer niet. Het houdt de tong weg van de achterste keelholtewand bij een bewusteloze patiënt en geeft u een zuigroute. Het sluit de luchtpijp niet af, beschermt niet tegen aspiratie en ventileert niemand op zichzelf.

Controleer deze punten voordat u de mond aanraakt:

• Geen reactie op een luid verbaal commando of een pijnlijke prikkel.
• Geen kokhalzen wanneer een zuigkatheter of tongspatel de achterkant van de mond bereikt.
• Geen hoesten of slikken bij stimulatie.
• Geen kunstgebit, losse tanden, bloedstolsels of voedsel in de mondholte.

Als de patiënt kokhalst, stop dan. Het forceren van een OPA voorbij een intacte kokhalsreflex veroorzaakt kokhalzen, braken, aspiratie en soms laryngospasme. Een patiënt die kokhalst, heeft meestal een nasale luchtweg of een supraglottisch apparaat nodig, geen groter oraal apparaat.

De orale route is ook een slechte keuze bij trismus, ernstig maxillofaciaal of mandibular trauma, recente kaakchirurgie en bijtende inname. Dat zijn geen beperkingen van het apparaat; het zijn beperkingen van de deuropening.

Meet vanaf de mondhoek tot de kaakhoek

Pas de luchtweg aan op de patiënt, niet op de verpakking. Plaats de flens op de mondhoek en leg het lichaam van het apparaat langs de kaaklijn. De punt moet de hoek van de onderkaak bereiken, ongeveer onder en iets achter de oorlel. Bij volwassenen is die enkele meting betrouwbaarder dan een schatting op basis van gewicht of lengte.

Beide foutrichtingen veroorzaken problemen:

• Te kort: de punt stopt halverwege de tong, duwt de tong naar achteren en kan de obstructie verergeren.
• Te lang: de punt drukt op de epiglottis of het arytenoïdegebied, wat de larynxinlaat kan belemmeren en kokhalzen of hoesten kan veroorzaken als de patiënt lichter wordt.

De flens is uw kruiscontrole. Een correct geplaatste OPA rust tegen de lippen en snijtanden in plaats van ervoor te zweven.

Plaats het hoofd voordat u de mond opent

Werk vanaf het hoofdeinde van het bed in plaats van vanaf de zijkant, zodat de flens op een plek komt te zitten waar je hem kunt zien. Zuig eerst bloed, braaksel of afscheidingen op; een OPA corrigeert een geblokkeerd lumen niet, en het naar beneden duwen van vuil veroorzaakt alleen maar een groter probleem. Breng het hoofd in een snuivende positie, met lichte buiging van de onderste nek en extensie van de bovenste nek, zodat de uitwendige gehoorgang ongeveer op gelijke hoogte ligt met de inkeping in het borstbeen.

Als u een letsel aan de cervicale wervelkolom vermoedt, gebruik dan handmatige inline-stabilisatie en gebruik een kaakstoot om de tong naar voren te trekken in plaats van het hoofd te kantelen. Indien een supraglottisch apparaat of een tracheale tube kan volgen, dient u eerst zuurstof toe te dienen met een zakventielmasker voordat u de OPA inbrengt. Een patiënt die eind jaren tachtig met saturaties arriveert, heeft zuurstof nodig, geen plastic slangetje.

Twee inbrengtechnieken die betrouwbaar werken

Rotatietechniek: de standaard voor volwassenen

1. Houd de OPA ondersteboven, zodat de curve naar het harde gehemelte wijst en de flens tegen uw vingers zit.
2. Open de mond met uw duim en wijsvinger, met behulp van een gekruiste vinger of een schaargreep.
3. Schuif de punt langs het harde gehemelte totdat deze het zachte gehemelte passeert, meestal drie tot vier centimeter onder de uiteindelijke positie.
4. Draai het apparaat 180 graden terwijl u verder gaat, zodat de curve de achterste keelholtewand volgt.
5. Ga verder totdat de flens tegen de snijtanden of lippen rust.

Te vroeg roteren is de klassieke fout. Als de punt zich nog steeds op het harde gehemelte bevindt als je draait, schraapt de rand het slijmvlies en komt de luchtweg bloederig terug. Als dat gebeurt, trekt u zich terug, zuigt u af, verbetert u de hoofdpositie en begint u opnieuw.

Tong-blade-techniek: veiliger bij kinderen en kleine monden

Til de tong naar voren met een tongspatel of het blad van een laryngoscoop en breng de OPA vervolgens met de juiste kant naar boven in, waarbij u de natuurlijke ronding van het gehemelte volgt. Er is geen rotatie nodig en daarom is dit de gebruikelijke aanpak bij zuigelingen en kleine kinderen; een zacht gehemelte is gemakkelijk te verwonden met een draaiende beweging. Welke techniek u ook kiest, forceer het apparaat nooit. Vaste weerstand betekent dat de punt tegen het weefsel ligt, dus trek een centimeter terug, geef zuurstof en beoordeel opnieuw voordat u het opnieuw probeert.

Bevestig de plaatsing voordat u het vastplakt

• De borstkas gaat omhoog bij elke ademtocht met een zakmasker, zonder dat er lucht rond de flens lekt.
• Gelijke ademgeluiden aan beide zijden van de borstkas.
• Geen gegorgel over de overbuikheid.
• Een normale golfvorm op capnografie, indien beschikbaar.
• De zuurstofverzadiging blijft de volgende minuut behouden of verbetert.

Als de ventilatie niet verbetert, weersta dan de drang om naar een grotere luchtweg te reiken. Trek de OPA één à twee centimeter eruit en ventileer opnieuw; een apparaat dat te lang is, blokkeert vaak juist omdat de punt de epiglottis naar beneden drukt. Meet vervolgens opnieuw en voer opnieuw in, of wijzig de route volledig.

Zodra de luchtweg goed werkt, zet u de flens vast met tape of een stropdas, noteert u de gebruikte maat en noteert u de tijd. Een patiënt kan binnen enkele minuten een onbeveiligde OPA bijten of rollen en verplaatsen.

Fouten die van een klus van vijf seconden een moeilijke luchtweg maken

1. Een OPA voor volwassenen met de juiste kant naar boven inbrengen, waardoor de tong naar achteren wordt gedreven.
2. Roteren terwijl de punt zich nog op het harde gehemelte bevindt, waardoor bloedingen en zwellingen ontstaan.
3. Maat kleiner omdat het kortere apparaat gemakkelijker naar binnen schuift.
4. Inbrengen bij een patiënt die nog steeds een kokhalsreflex heeft.
5. De zuigkracht wordt overgeslagen, zodat de secreties naar het strottenhoofd worden geduwd.
6. De OPA op zijn plaats laten nadat de patiënt wakker wordt en begint te kokhalzen.

De meeste hiervan zijn eerder technische fouten dan apparatuurproblemen, en de meeste worden al binnen enkele seconden na de eerste ventilatiepoging duidelijk.

Wanneer de orale route de verkeerde route is

De nasofaryngeale luchtweg is het praktische alternatief wanneer de mond niet kan worden geopend, wanneer een oraal trauma of trismus de toegang blokkeert, of wanneer een patiënt een neusapparaat tolereert maar kokhalst op een oraal apparaat. Het wordt met glijmiddel langs de bodem van de neusholte gevoerd, loodrecht op het gezicht, en het moet met de flens bij het neusgat zitten. Vermijd het als u een basale schedelfractuur of ernstig middengezichtsletsel vermoedt.

Het hebben van beide routes op de trolley is belangrijker dan de meeste checklists toegeven. Een nasofaryngeale luchtweg voor eenmalig gebruik, ontworpen voor luchtwegmanagementwerk, is een verstandig item om naast de orale luchtwegen in voorraad te hebben, dus de beslissing blijft eerder klinisch dan logistiek.

Nasofaryngeale luchtweg voor eenmalig gebruik voor beheer van de bovenste luchtwegen Wegwerp NPA voor het verlichten van obstructie van de bovenste luchtwegen en het ondersteunen van de ventilatie bij spontaan ademende patiënten wanneer de orale luchtweg niet kan worden gebruikt. Bekijk Product →

Als de patiënt een afdichting nodig heeft in plaats van een kanaal

Een OPA houdt een doorgang open; het sluit het strottenhoofd niet af. Als de patiënt beademing met positieve druk nodig heeft, een hogere ingeademde zuurstofconcentratie of een route die maaginsufflatie tegengaat, is de volgende stap een supraglottische luchtweg of een tracheale tube.

De maataanduidingen veranderen op dat moment volledig, omdat supraglottische apparaten worden afgestemd op het lichaamsgewicht en het manchetvolume in plaats van op de afstand van de mondhoek tot de kaakhoek. Controleer dus de maatvoering en richtlijnen voor het inbrengen van supraglottische luchtwegen voordat u een nieuwe verpakking opent.

Een standaard siliconen larynxmaskerluchtweg is bijvoorbeeld afhankelijk van een zachte manchet die zich aanpast aan de vorm van de keelholte en een lagedrukafdichting vasthoudt, wat een andere taak is dan het stijve kanaal dat een OPA biedt.

Standaard siliconen larynxmasker luchtweg voor anesthesie en reanimatie Supraglottische luchtweg van medische kwaliteit voor snelle tijdelijke beademingsondersteuning tijdens algemene anesthesie, noodreanimatie en intensive care, met maatopties. Bekijk Product →

Verwijdering en documentatie

Verwijder de OPA wanneer de patiënt begint te kokhalzen, doelbewust hoest of bevelen opvolgt. Zuigen vóór verwijdering, omdat de tong vaak terugvalt op het moment dat het apparaat eruit komt, vooral bij iemand die niet helemaal wakker is. Beoordeel de luchtweg onmiddellijk opnieuw en houd zuigkracht en een zakventielmasker binnen handbereik. Noteer de gebruikte maat, het tijdstip van inbrengen en verwijderen en de reden waarom de luchtweg nodig was. Dat korte briefje is vaak het enige bewijs dat een collega heeft als de patiënt de spoedeisende hulp of de intensive care bereikt.

Er zijn twee gewoonten die een schone inbrenging scheiden van een moeilijke. Meet elke patiënt tegen de eigen kaak in plaats van te raden op de verpakking, en houd de maten die u daadwerkelijk op voorraad heeft binnen handbereik, zodat u kunt kiezen tussen 80, 90 en 100 mm in plaats van wat er ook maar op de trolley ligt. Als u een afdeling, een ambulance of een trainingsruimte inricht en wilt bespreken welke luchtwegproducten op de plank horen, neem dan contact op met ons team en wij zullen dit met u doornemen.